Kategori arşivi: Şiir

kilovat saat (kWh)

güç değil enerji birimiydin
elektriğin birikmiş haliydin
önemliydi seni anlamak
ama zordu doğru yorumlamak

İsmini yanlış söylediler
saati unutup kilovat dediler
öyle mi böyle mi derken
seni delik deşik ettiler.

ne olduğunu sen de şaşırdın
enerji, güç, birim derken
herkes başka şey söylerken
kimliğini karıştırdın.

aslında ne basitti herşeyin
bu hale düşecek biri değildin
bir saat zamanda tüketilen
enerjinin ta kendisiydin.

hala geç değil seni anlamak için
ya da anladık saymak için
bataryanın en önemli verisi
elektrikli otonun kimliğisin.

Yalçın Arsan
Aralık 2020

Not: Şiir formundaki bu metinleri, üzerine düşündüğüm, çalıştığım anlamak ve yorumlamakta zorlandığım konularda kendimce netleşmek için yazıyorum. Zaman zaman teknoloji, zaman zaman da sosyal ve toplumsal konularda olabilen bu metinlerin kişisel basit zihin cimnastikleri olduğunu hatırlamanızı ve (eğer okuyorsanız) pek de ciddiye almamanızı tavsiye ederim. Selam ve Sevgilerimle.

Yalçın Arsan – Ocak 2021

yol

ara sıra durup düşünmeli insan
çünkü çok hızlı geçiyor zaman
dursan da durmasan da
istediklerin bitmiyor nasıl olsa

koşturma içinde geçen anlar
çevredeki herkesi ama en çok seni bağlar
koşturmadan geçen sakin anlar
çevrendeki herkese ama en çok sana yarar

nasıl yapacağım diye düşünme boşuna
aslında için en çok sakinliğe aşina
endişe, kaygı ve hırs denen meret
dönüştürür seni istemediğine elbet

hiç bir sırrı yok aslında bu yolun
ona buna sorup da kendini yorma
çözüm için bir şeye meyil edeceksen illa
çok geç olmadan gir o yola
sevgi, saygı, hoşgörüye giden patikaya

Yalçın Arsan – Mart 2017

evsiz

kucağındaki bardaktan yayılan
ısıyı hissetmeye çalışır gibi
eli bardağın üzerinde, bakışlar uzağa
uzak bir yer de yoktu gerçi bakacak
Kadıköy’de, apartman girişinde
en uzak nereye bakılır ki?

evsiz kelimesinin
anlam bulduğu anlardan biriydi
arabaya yürürken üşümemeye çalışıp
geceyi sokakta geçirene rastlamanın
ağır gerçekliğinin bastırdığı
“ne renkli” diye fotoğrafı çekilen
sokak arası manavı görünce
gülümsemiş olmaya utanılan
arabada açılan radyoda
yurtta ölen kızları duymadan
yangın merdivensiz yurtta uyumuş olmalarına
kahredilmeden birkaç dakika önce
bu kadar kötü haberin normal olmadığını bilip
onlarla yaşamak mecburiyetinin
fark edildiği anlardan biri.

ne anmış be! bitmedi bir türlü.

düşündükçe geldi üzerime
zor oluyor bazen iyiye uzanmak
ne kadar denesem de olmuyor.

insanlar sokakta kalmasın,
kızlar yurtta, işçiler madende ölmesin,
asker, öleceği savaşa gitmesin istediği için
kendini kötü hisseden varsa eğer
yalnız değilisiniz
ben de sizdenim bu akşam

Yalçın Arsan — Aralık 2016